topple
A1A2B1B2C1C2
/ˈtɑpəl/
/ˈtɒpəl/
- 1 devrilmek, yıkılmak, devirmek
- 2 (tahtından) etmek, (iktidardan) düşürmek
Definition (English)
- To fall over, or to make something fall over.
- To make someone lose a position of power or a top place.
Example Sentences
-
The old tree toppled in the wind.Eski ağaç rüzgarda devrildi.
-
The unstable tower began to topple.Dengesiz kule yıkılmaya başladı.
-
The young player toppled the reigning champion in the first round.Genç oyuncu, ilk turda son şampiyonu tahtından etti.
-
The new phone could topple its rival from the top of the sales charts.Yeni telefon, rakibini satış listelerinin zirvesinden düşürebilir.
Verb Forms Regular
Base
topple
/ˈtɑpəl/
Past
toppled
/ˈtɑpəld/
Participle
toppled
/ˈtɑpəld/
Spelling rule
Ends in ‑e: add ‑dtopple → toppled
Fiil -e ile bittiği için sonuna yalnızca -d eklenir.
Same rule: love → loved · live → lived · use → used
Pronunciation of -ed
/t/worked
/d/played
/ɪd/wanted
Fiil yumuşak (ötümlü) bir ünsüzle, /l/ sesiyle bittiği için -ed /d/ okunur; yeni hece eklenmez. toppled /ˈtɑpəld/
Synonyms
Collocations
topple overtopple from powertopple a governmenttopple a statuetopple the towertopple easily