disobey
A1A2B1B2C1C2
/ˌdɪsəˈbeɪ/
/dɪsəʊˈbeɪ/
- 1 itaatsizlik etmek, dinlememek, karşı gelmek
- 2 uymamak, çiğnemek
Definition (English)
- To refuse to do what someone in authority tells you to do.
- To fail to follow a rule, law, or warning.
Example Sentences
-
The child chose to disobey his parents and went outside.Çocuk anne babasını dinlememeyi seçti ve dışarı çıktı.
-
Soldiers who disobey direct orders face serious punishment.Doğrudan emirlere itaatsizlik eden askerler ağır cezalarla karşılaşır.
-
Drivers who disobey traffic signs can lose their licenses.Trafik işaretlerine uymayan sürücüler ehliyetlerini kaybedebilir.
-
It is dangerous to disobey the safety regulations in the lab.Laboratuvardaki güvenlik yönetmeliklerine uymamak tehlikelidir.
Verb Forms Regular
Base
disobey
/ˌdɪsəˈbeɪ/
Past
disobeyed
/ˌdɪsəˈbeɪd/
Participle
disobeyed
/ˌdɪsəˈbeɪd/
Spelling rule
Vowel + y: add ‑eddisobey → disobeyed
Fiil sesli harf + y ile bittiği için y değişmez, sonuna -ed eklenir.
Same rule: play → played · enjoy → enjoyed · stay → stayed
Pronunciation of -ed
/t/worked
/d/played
/ɪd/wanted
Fiil sesli bir sesle bittiği için -ed /d/ okunur; yeni hece eklenmez. disobeyed /ˌdɪsəˈbeɪd/