rebuke
A1A2B1B2C1C2
/rɪˈbjuk/
/rɪˈbjuːk/
- 1 azarlamak, paylamak, kınamak
Definition (English)
To express sharp disapproval or criticism of someone because of their behavior.
Example Sentences
-
She rebuked him publicly.Onu açıkça azarladı.
-
The judge rebuked the lawyer.Yargıç avukatı azarladı.
Verb Forms Regular
Base
rebuke
/rɪˈbjuk/
Past
rebuked
/rɪˈbjukt/
Participle
rebuked
/rɪˈbjukt/
Spelling rule
Ends in ‑e: add ‑drebuke → rebuked
Fiil -e ile bittiği için sonuna yalnızca -d eklenir.
Same rule: love → loved · live → lived · use → used
Pronunciation of -ed
/t/worked
/d/played
/ɪd/wanted
Fiil sert (ötümsüz) bir ünsüzle, /k/ sesiyle bittiği için -ed /t/ okunur; yeni hece eklenmez. rebuked /rɪˈbjukt/
Synonyms
Antonyms
Collocations
strong rebukesharp rebukereceive a rebukegive a rebukepublic rebukeofficial rebuke