mischief
A1A2B1B2C1C2
/ˈmɪstʃəf/
/ˈmɪstʃɪf/
- 1 yaramazlık, haylazlık, muziplik uncountable
- 2 fesat, kötülük uncountable
Definition (English)
- Playful bad behaviour, especially by children, that causes trouble but no serious harm.
- Trouble or harm caused on purpose, for example by spreading rumours.
Example Sentences
-
The cat caused mischief by knocking things over.Kedi eşyaları devirerek yaramazlık yaptı.
-
There was a spark of mischief in his eyes.Gözlerinde bir parça muziplik vardı.
-
The child's mischief led to a broken vase.Çocuğun yaramazlığı bir vazonun kırılmasına yol açtı.
-
Someone is spreading rumours just to make mischief.Biri sırf fesat çıkarmak için dedikodu yayıyor.
-
He enjoys making mischief between his friends.Arkadaşlarının arasını bozmaktan zevk alıyor.
Synonyms
naughtinesstroublemakingdevilryimpishness
Antonyms
good behaviour
Collocations
get into mischiefcause mischiefmake mischieffull of mischiefmischief-maker