confront
A1A2B1B2C1C2
/kənˈfrʌnt/
/kənˈfrʌnt/
- 1 (birinin) üstüne gitmek, (birine) hesap sormak
- 2 (sorunla) yüzleşmek, göğüs germek
Definition (English)
- To face someone and challenge or accuse that person about something.
- To deal with a problem or difficult situation directly.
Example Sentences
-
The teacher confronted the student about his disruptive behavior in class.Öğretmen, sınıftaki rahatsız edici davranışları konusunda öğrenciye hesap sordu.
-
She finally confronted her neighbor about the loud music.Sonunda yüksek sesli müzik konusunda komşusunun üstüne gitti.
-
We must confront the challenges ahead with courage.Önümüzdeki zorluklarla cesaretle yüzleşmeliyiz.
-
It took him years to confront his fear of flying.Uçma korkusuyla yüzleşmesi yıllarını aldı.
Verb Forms Regular
Base
confront
/kənˈfrʌnt/
Past
confronted
/kənˈfrʌntɪd/
Participle
confronted
/kənˈfrʌntɪd/
Spelling rule
Add ‑edconfront → confronted
Fiilin sonuna -ed eklenir.
Same rule: work → worked · want → wanted · help → helped
Pronunciation of -ed
/t/worked
/d/played
/ɪd/wanted
Fiil /t/ sesiyle bittiği için -ed ayrı bir hece olur ve /ɪd/ okunur. confronted /kənˈfrʌntɪd/