mandate
A1A2B1B2C1C2
/ˈmænˌdeɪt/
/ˈmændeɪt/
Formal
- 1 zorunlu kılmak, şart koşmak
- 2 yetkilendirmek, (birine) yetki vermek
Definition (English)
- To make something a legal or official requirement.
- To give a person or group official permission and power to act in a particular way.
Example Sentences
-
New rules mandate regular safety checks on all small aircraft.Yeni kurallar tüm küçük uçaklarda düzenli güvenlik kontrollerini zorunlu kılıyor.
-
The school mandates uniforms for all students under sixteen.Okul, on altı yaşın altındaki tüm öğrenciler için üniforma giymeyi şart koşuyor.
-
The committee was mandated to review the hospital's budget.Komite, hastanenin bütçesini incelemekle yetkilendirildi.
-
The shareholders mandated the board to find a new chief executive.Hissedarlar, yönetim kuruluna yeni bir genel müdür bulma yetkisi verdi.
Verb Forms Regular
Base
mandate
/ˈmænˌdeɪt/
Past
mandated
/ˈmænˌdeɪtɪd/
Participle
mandated
/ˈmænˌdeɪtɪd/
Spelling rule
Ends in ‑e: add ‑dmandate → mandated
Fiil -e ile bittiği için sonuna yalnızca -d eklenir.
Same rule: love → loved · live → lived · use → used
Pronunciation of -ed
/t/worked
/d/played
/ɪd/wanted
Fiil /t/ sesiyle bittiği için -ed ayrı bir hece olur ve /ɪd/ okunur. mandated /ˈmænˌdeɪtɪd/
Synonyms
Collocations
mandate somethingbe mandated by lawbe mandated to do somethingmandate that something be donelegally mandatedgovernment-mandated