high ground

1. 1 yüksek yer, yüksek arazi uncountable

Definition (English)

An elevated area of land, often safer during floods.

Example Sentences

1. During the flood, people moved to high ground.
   Sel sırasında insanlar yüksek yerlere taşındı.
2. The village was built on high ground to avoid flooding.
   Köy, su baskınlarından korunmak için yüksek bir arazi üzerine kurulmuştu.

1. 1 ahlaki üstünlük, üstün konum uncountable

Definition (English)

A position of moral superiority or advantage in an argument.

Example Sentences

1. He refused to insult his rival and took the moral high ground.
   Rakibine hakaret etmeyi reddederek ahlaki üstünlüğü ele aldı.
2. Both sides claimed the high ground in the debate.
   Tartışmada iki taraf da ahlaki üstünlüğün kendisinde olduğunu iddia etti.