distress
A1A2B1B2C1C2
/dɪˈstrɛs/
/dɪˈstrɛs/
- 1 üzmek, sıkıntıya sokmak, kaygılandırmak
Definition (English)
To make someone feel very worried, upset or unhappy.
Example Sentences
-
The news will distress her greatly.Haber onu büyük ölçüde üzecek.
-
It distressed him to see his dog in pain.Köpeğinin acı çektiğini görmek onu çok üzdü.
Verb Forms Regular
Base
distress
/dɪˈstrɛs/
Past
distressed
/dɪˈstrɛst/
Participle
distressed
/dɪˈstrɛst/
Spelling rule
Add ‑eddistress → distressed
Fiilin sonuna -ed eklenir.
Same rule: work → worked · want → wanted · help → helped
Pronunciation of -ed
/t/worked
/d/played
/ɪd/wanted
Fiil sert (ötümsüz) bir ünsüzle, /s/ sesiyle bittiği için -ed /t/ okunur; yeni hece eklenmez. distressed /dɪˈstrɛst/
Synonyms
Antonyms
Collocations
deeply distressbe distressed bybe distressed to heardistress someone greatly