culminate
A1A2B1B2C1C2
/ˈkʌlmɪˌneɪt/
/ˈkʌlmɪˌneɪt/
- 1 doruk noktasına varmak, zirveye ulaşmak
- 2 sonuçlanmak
Definition (English)
- To reach a climax or point of highest development.
- To end or finish, especially by an important event.
Example Sentences
-
His career culminated in winning the championship.Kariyeri şampiyonluğu kazanarak zirveye ulaştı.
-
The festival will culminate in a fireworks display on Saturday.Festival Cumartesi günü havai fişek gösterisiyle doruk noktasına varacak.
-
The negotiations culminated in an agreement after many weeks of discussion.Müzakereler, haftalarca süren tartışmaların ardından bir anlaşmayla sonuçlandı.
-
The long dispute culminated in a court case last year.Uzun süren anlaşmazlık geçen yıl bir davayla sonuçlandı.
Verb Forms Regular
Base
culminate
/ˈkʌlmɪˌneɪt/
Past
culminated
/ˈkʌlmɪˌneɪtɪd/
Participle
culminated
/ˈkʌlmɪˌneɪtɪd/
Spelling rule
Ends in ‑e: add ‑dculminate → culminated
Fiil -e ile bittiği için sonuna yalnızca -d eklenir.
Same rule: love → loved · live → lived · use → used
Pronunciation of -ed
/t/worked
/d/played
/ɪd/wanted
Fiil /t/ sesiyle bittiği için -ed ayrı bir hece olur ve /ɪd/ okunur. culminated /ˈkʌlmɪˌneɪtɪd/
Synonyms
Collocations
culminate in somethingculminate with somethingculminate in successculminate in victoryculminate in disaster