conquer
A1A2B1B2C1C2
/ˈkɑŋkər/
/ˈkɒŋkə/
- 1 fethetmek
- 2 yenmek, üstesinden gelmek
Definition (English)
- To take control of a country or people by force.
- To successfully overcome a problem, fear, or difficulty.
Example Sentences
-
The Roman Empire sought to conquer vast territories across Europe and Asia.Roma İmparatorluğu, Avrupa ve Asya’da geniş toprakları fethetmeye çalışıyordu.
-
The army conquered the whole region in less than a year.Ordu tüm bölgeyi bir yıldan kısa sürede fethetti.
-
She worked hard to conquer her fear of public speaking.Topluluk önünde konuşma korkusunu yenmek için çok çalıştı.
-
With practice, you can conquer your fear of flying.Pratik yaparak uçma korkunuzu yenebilirsiniz.
Verb Forms Regular
Base
conquer
/ˈkɑŋkər/
Past
conquered
/ˈkɑŋkərd/
Participle
conquered
/ˈkɑŋkərd/
Spelling rule
Add ‑edconquer → conquered
Fiilin sonuna -ed eklenir.
Same rule: work → worked · want → wanted · help → helped
Pronunciation of -ed
/t/worked
/d/played
/ɪd/wanted
Fiil yumuşak (ötümlü) bir ünsüzle, /r/ sesiyle bittiği için -ed /d/ okunur; yeni hece eklenmez. conquered /ˈkɑŋkərd/
Synonyms
Antonyms
Collocations
conquer a countryconquer a cityconquer a challengeconquer fearconquer territoryconquer difficulties